در گدائى زياد اصرار ورزد ، و دوست دارد آدم شكيبا و عفيف را كه خود را به عفت وادارد . سپس در اين آيهء شريفه از جهت ديگرى نيز اختلاف شده است ، بعضى گفته‌اند اين دستور عموميت دارد در باره مؤمن و كافر بايد رعايت شود بنا بر آنچه از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده و بعضى گويند مخصوص مؤمنين است و آنها كه ميگويند دستور عمومى است باز چند دسته شده‌اند عده‌اى ميگويند اين آيه به آيه ديگرى كه دستور شمشير زدن و مبارزه با كفار ميدهد نسخ شده بنا بر اين دستور حسن گفتار با مخصوص مؤمنين مىشود ، و روايتى هم به اين مضمون از حضرت صادق عليه السّلام رسيده است ولى بيشتر آنها ميگويند دستور حسن گفتار نسخ نشده زيرا مانعى ندارد كه نسبت بكفار هم دستور جنگ باشد ولى در عين حال دستور حسن گفتار هم در دعوت آنها بسوى ايمان باشد چنانچه خداوند متعال ميفرمايد : ( اى رسول ما ) خلق را با حكمت و برهان و موعظه نيكو به راه خدا دعوت كن و با بهترين طريق مبارزه كن « 1 » و در آيه ديگر ميفرمايد : شما مؤمنان دشنام به آنان كه غير خدا را ميخوانند مدهيد تا مبادا آنها نيز از روى دشمنى و جهالت خدا را دشنام دهند « 2 » پايان گفتار طبرسى ( ره ) « 3 » نظر ما : مقصود اصلى از فرمايش حضرت در اين روايت حسن گفتار با دشمنان است از روى تقيّه و همچنين مقصود حضرت از نگهدارى زبان نگهدارى آنست از هر چه كه خلاف تقيّه باشد و فضول ، سخنان زائد است و آنچه را كه بهره‌اى در گفتنش نيست ، در مصباح گويد فضل يعنى زيادى و جمع آن فضول است مثل فلس و فلوس ، و گاهى لفظ جمع بجاى مفرد استعمال مىشود ، يعنى

--> ( 1 ) سورهء نحل آيه 125 . ( 2 ) سورهء انعام آيه 108 . ( 3 ) مجمع البيان ج 1 ص 149 .